Rozdział I – Człowiek pełen sprzeczności Przez dużą część życia byłem człowiekiem pełnym sprzeczności. Z jednej strony potrafiłem rozśmieszać ludzi do łez – odnajdywałem się w każdym towarzystwie, zawsze miałem coś do powiedzenia, byłem tym, który jednym celnym żartem rozładowuje napięcie w całym pokoju. Znajomi nazywali mnie pozytywnym wariatem. Kimś, przy kim zawsze jest dobrze. A jednak nikt z nich nie wiedział, co naprawdę nosiłem w środku. Z drugiej strony mieszkał we mnie ogromny lęk – niewidzialny dla świata, ale stale obecny we mnie. Kiedy przychodziło do rozmów z kobietami, wszystko się zmieniało. Nagle brakowało mi odwagi, słowa więzły w gardle, a w głowie pojawiał się chaos myśli i wątpliwości. Stawałem się zupełnie innym człowiekiem. Jakby ta pewność siebie, którą demonstrowałem na co dzień, była tylko maską, za którą ukrywałem prawdziwego siebie. Pierwszy raz zakochałem się naprawdę mając siedemnaście lat. Wcześniej wydawało mi się, że wiem, czym jest miłość – te dzieci...
Co ty na ten temat uważasz? Ja uważam, że miłość to jest w pewien sposób choroba. Powiem wprost — coś w tym jest, ale to nie do końca „choroba”. Miłość potrafi działać jak uzależnienie. W mózgu lecą chemikalia jak dopamina czy oksytocyna, trochę jak przy narkotykach. Człowiek myśli obsesyjnie o jednej osobie, robi nieracjonalne rzeczy, czasem cierpi bez sensu. To bardzo przypomina stan „rozjechania” emocjonalnego. Ale różnica jest taka, że choroba cię niszczy sama z siebie, a miłość — w zdrowej formie — raczej buduje. Daje sens, motywację, spokój. Problem zaczyna się wtedy, kiedy jest jednostronna, toksyczna albo ktoś się zatraca. Czyli krócej: miłość może wyglądać jak choroba, kiedy jest skrajna albo niezdrowa — ale sama w sobie nią nie jest. A ty masz na myśli bardziej to „uzależnienie i cierpienie”, czy coś innego? No właśnie sama przyznałaś, że miłość w pewnych wypadkach jest jak choroba. Większość ludzi, jak się zakochuje w kimś, to właśnie chorobliwie się zakochuje, że...